Kanadın kırılır
En sevdiğin saatin yere düşmüş gibi paramparça
Yörüngeden çıkmış gibi
Patlayıp savrulan havai fişek misali
Dağlanan demir,
Hedefini biçmiş ok…

İşte öyle kırgın, işte öyle dağılmış, işte öyle isyankar, işte öyle yanık işte öyle teslimim.
Olmasın bu şehitler, ölmesin hiç gençler

Rakamlara sadece bakma, görmek istersen sana çok şey gösterir. Dinlemeyi bilirsen sana çook şey anlatır. Konuştur onları; sana söylerler nerelere gidebileceğini.

Rakamlarla dans et, çek çıkart içinde taşıdığı anlamları; ama asla oynama. Oynama ki sergilesinler sana gerçek denge ve ahengi.

Terazinde iyi tart ki ağırlığında ezilme sayıların. Çok eğlendirirler ama hiç şakaya gelmezler. Eğer iyi koklayabilirsen sayıları, çizerler sana yol haritanı ve asla getirmezler yere sırtını.

Rakam deyip geçme! Duy, oku, gör, hisset, kokla, yaşa biraz sayıları. O zaman anlarsın sayıların da sözler kadar tatlı olduklarını.

Uzun zamandır yazmıyordum. O günden bugüne bende biriken kelimeler…

Biriktirmek küçük yaşlarda hayatımıza girer …

Küçücük bir çocuğun ilk kumbarasına attığı bozuk paralarının sesinin gözlerindeki parlamaya dönüşmesi tesadüf değildir.

Biraz büyür birer pazarlama harikası olan şifre ve kuponlarla da tanışmaya başlar. Dondurma çubukları birikir, açma halkaları ya da kapaklar bir kenarda saklanır, paket içinde “Bedava” çıksın diye hummalı çalışmalar başlar, değiş-tokuş edilir, bir ton iş aslında birikir de birikir. Birikim tamamlanınca koşarak en yakın “Bakkal Amca”ya gidilir (çünkü büyük marketlerde bu tür promosyonlar geçerli değildir) ve “hediye”si hemen alınır ve bu sefer harçlıktan eksiltmeyen, dişten artanla elde edilen büyük bir keyifle tüketilir.

Öğrencilik bilgileri biriktirmeyle geçer. Bu birikim meyvesini iş hayatında, sosyal hayatta ve aile hayatında verir. Yetişkinlik dönemi ise birikimi, biriktirmeyi daha komplike hale sokar. Neyi, nasıl, neden biriktirmek sorusu daha çok kafa yorar.

Kimisi anılarını biriktirir, kimileri kin ve nefreti. Kimisi deneyim biriktirir, kimisi para… Kimisi dost biriktirir, kimisi post. Kimileri kupon, kimileri küpür…. Kimileri dert, kimileri neşe…

Dalıştan önce bir dalgıç nefesini, bir maratondaki yarışmacı tüm enerjisini, bir inanan sevaplarını, bir aktör tüm gördüğü karakterleri, bir nümismatik tarihi biriktirir de biriktirir…

Biri bir gün çıkar birikenlerin hesabını sorar, sorgular, sorgulatır… Hastalık dostlarınızı, bankalar paralarınızı, müzayede ya da bir sergi koleksiyonunuzu, hakemler kondisyonunuzu , patronlar deneyimlerinizi, zaman anılarınızı, hayat duruşunuzu…. Biriktirenler, birikimler, birikintiler…
Kimler hangilerini biriktirirler? Bu birileri kimler?

Yaş 15… Henüz Cahit Sırkı’nın şiirindeki yolun yarısı eden 35’in bile yarısı değil.
Kilo: 16 … Bebeklikten çocukluğa geçiş kilosunda. Ama cesaret ve delikanlılık son sınırında.
Hacmi: 7 düvele sığmaz. Milyonları sürükler….

Nimeti: “1 Ekmek” sembolüyle Türkiye’nin vicdan temsiliyeti…
Gün :269…. Milyonların o uykudayken bekleyişleri. Umutları, hayalleri…
Yıl: 2014 ….12 Mart… Türkiye 2 göz, 2 çeşme… Dünya bile…

Yeşil… Kırmızı…. Beyaz…
Coşku, aşk, masumiyet….
Kır düğünü, kırmızı güller, beyaz gelinlik…
Yaz aylarında, açıkhavada, mutluluğu paylaşmada….

Yeşil… Kırmızı….. Beyaz
Düzenleyici, belirleyici, yol açıcı….
Yayaya yeşil, araca kırmızı, yolun ortasın bembeyaz yaya geçidi..
Trafikteki karmaşayı bir anda çözücü

Yeşil…. Kırmızı… Beyaz…
Değerli, sevgili, göz alıcı…
Zümrüt gerdanlık, Yakut bir küpe, Elmas bir yüzük…
Paha biçilmezliğin minicik sembolü….

Yeşil…. Kırmızı… Beyaz…
Bakış, içtenlik, duruş…
Bir çift yeşil göz, damardaki asil kan, beyaz ten…
Belki de sıradan bir insan portresi….

Renkler hep aynı … Ya söyledikleri?

Sen 8 yaşındayken bir kardeşin olur… O bir yaşına gelir, sen de 9… Dile kolay kardeşinden tam 9 kat büyüksündür…..Kat kat üstün, bilensindir, yapabilensindir.. Sen büyürken o da hızla büyümeye devam eder… Henüz 2 yaşına bile gelse artık aranızdaki yaş farkı 9 kat değil sadece 2 kata gerilemiştir.

Yıllar geçer, ara hızla kapanırcasına ilerler ama paylaşımlar katlanarak artar. Bazen 3 kat yaş farkına rağmen kahkahalar yükselir (4-12) ikiniz bir aradayken, 2 kat yaş farkı olunca (8-16) didişmeler çoğalır,gürültü artar; +8’lerin sabitlenmesine yakın katlı ara kapanır benzeşmeler yaşamınızı sürükler…

Birdenbire yetişkinler oluverirsiniz… Sizlerin de çocukları olur; bu kez yaşam döngüsünde 30 kat farkla ortak paydalar çıkartmaya çalışırsınız… +30’lara giderken bu sefer; katlar daha uzun zamanda erimeye başlar…. Bu sefer 3 kat varken evde fırtınalar kopar (15-45), 2 kata düşünce didişmeler göreceli olarak azalır, anlama dönemi başlar (30-60), +30’lara ilerledikçe de kimin küçük ,kimin büyük olduğu bir matrikse dönüşüverir (50-80)… Beden eski ama ruhlar bebek beklentisindedir. Aynı ilgi, aynı şefkat, aynı sevgi için çarpar kalpler… Tıpkı ters orantının devreye girmesi gibi…. Duygular da ise değer sabittir.

Pazarlamadaki yaşam döngülerini klasik yaklaşımla üründen ayrıştırıp hayata dokundurduğumuz an sihirli bir değnek gibi hareket edeceğini görebiliriz.
Yaşları hayatımızdan çıkartıp keyfine vardığımızda da…. Nesilleri bütünleştirerek; günümüz terminolojinisnde X,Y,Z kuşak ayrımı yapmaksızın… Kalıplardan çıkarıp duyguların tadını çıkarttığımızda da….

Sizce yaşam döngüsünün matematikle bir ilgisi var mı? Yoksa?

Kahvaltıdan başlamak üzere elimizde gazetelerimiz ve akıllı cihazlarımız mı var yoksa kahvaltıyı bir buluşma olarak mı görüyoruz? Herhangibir yere yetişmenin telaşı olmaksızın sohbete de doyarak tatlı bir kahvaltıyı hepimiz haketmiyor muyuz?

Cumartesi ve Pazar günlerini 48 saat olarak değerlendirirsek haftasonu faaliyetlerimiz bir yana (spor, kültür-sanat, vs) ailemizle başka neler yapıyoruz? Sonbaharda minik bir doğa yürüyüşüyle mevsimin dönüşümünü, kışın karda ilk ayak izlerini bırakarak yürümeyi, yağmurda çizmelerimizle tüm su birikintilerinde zıplamayı, ilkbaharda mevsimin değişimini gözlemlemek için çiğ tanelerini yakalamayı denedik mi?

Çok kardeşli ailelerde bir ay içinde belli bir günü anne-kız, anne-oğul, baba-kız, baba-oğul günü olarak değerlendirip sadece ortak yapmayı sevdiğimiz herşeyin olduğu bir günü birlikte ama teke tek planlıyor muyuz? O gün içinde sinemaya bile gitsek birlikte seyredip yorumlarımızı birbirimize anlatıyor muyuz? En son bir kitabı birlikte ne zaman okuyup tartıştık, yoksa sadece TV’deki popüler dizilerdeki senaryoları mı konuşuyoruz aramızda?

Ya da sadece arabayı çalıştırıp, navigasyona bağlı kalmadan harita yardımıyla gezmeyi denedik mi? Akıllı cihazlarımızla gün içinde değişik fotoğraflar çekip hiç aile sergisi yaptık mı? Evde define avına ne dersiniz?

Bir Cumartesi günü erkenden kalkıp bulunduğumuz şehrin tarihi yerlerine ya da çarşılarına gidip dolaştığımız oluyor mu? Veya miskin hissettiğimiz çok yağmurlu bir günde halının üstünde gerçek bir ev pikniği denedik mi? Ya da birlikte tencere tava bile çalarak ritim tutup, çocukların seçtiği bir U-tube klibiyle dansetmeyi başarabildik mi?

Çocukların bizim çocuk halimizi de görüp eğlenmenin yaşının olmadığını ve hayallerin sadece dijitale dayanmadığını, aklımızın ve ruhumuzun küçük mutluluklarla da dinlendiğini farklı nasıl gösterebiliriz? Düşünelim mi?

Azla yetinmeyelim derken zaman azmanına dönüşmek de cabası….

Biz sadece ‘an’ımızı ‘zam’latmak derdindeyiz. Tüm biriktirdiğimiz ve biriktireceğimiz anılarımızla birlikte…..

Biricik kardeşime ithafen…. Bana zaman konusundaki tüm öğretileri için…